Küçücük Hayatlar

Çocukluğuma dokunmak için İstanbul'a yaptığım seyahatler ziyadesiyle yeterli oluyor. İnsan ilk kahkahalarını, ilk göz yaşlarını nerede döküyorsa oraya ait oluyor, orada anlam buluyor.

İstanbul'a her gidişimde, artık orada olmamamın verdiği duyguların da etkisiyle, genelde hayatın ne kadar küçük olduğunu hatırlıyorum çocukluğumuzda. Çocukluk kendi içinde sonsuz bir büyüklüğe sahip olsa da, hep orada duruyor olsa da bu derinlik, çocukluğumuza ait yılların küçük ve kıymetli anları geçiyor gözümün önünden bir film şeridi gibi.

Tek bir ayakkabıcıdan mesela uzun yıllar dayanacak, bize eşlik edecek bir ayakkabıya sahip olmak. Aynı dükkana aynı güvenle girip çıkmak; ayağına tam oturanı bulmanın sevinciyle eve dönmek. Tek bir sahafın keşfettiklerine ortak olmak. Rafların arasında gezinirken, sen bunu seversin bakışıyla uzatılan kitapların sanki kişiye özel seçilmiş gibi gelmesi, ki tam olarak da aslında böyle olması. Bugün seçenek dediğimiz şeyin, o zamanlar sadakat ve ritmin resmini yapması hayatlarımıza.

Rutinlerin daha fazla, keşiflerin daha kontrollü olduğu yıllar. Her şeyin daha büyük büyük yaşandığı küçücük hayatlarımız. Sokakların haritasını ezbere bildiğimiz, bir caddenin köşesinden dönünce neyle karşılaşacağımızı aşağı yukarı tahmin ettiğimiz, ama yine de her günün küçük bir sürprizi olduğu yıllar. Kapı önünde oyalanan akşamlar, komşu zilinin sesi, ekmek kuyruğunda beklerken duyulan sohbet kırıntıları. Hayatın akışını büyük kararların değil, küçük alışkanlıkların belirlediği yıllar. Sevinçler de daha büyüktü sanırım.

İstanbul’a her gidişimde, şehir beni sadece sokaklarıyla değil, kendi değişen ölçeğiyle de karşılıyor... Eskiden büyük gelen şeylerin bugün ne kadar küçük kaldığıyla…Ve küçük sandığımız anların aslında ne kadar büyük bir anlam taşıdığıyla kucaklıyor beni. Uzaklık ve geçen yıllar da hatırayı büyütmüyor aslında, ayrıntıları ve tüm duyguları görünür kılıyor.

İstanbul'da küçücük hayatlardan kalma, büyük duygularda buluşuyorum kendimle.

Benay Durmaz Güner